][-:-NaSisZUS-:-][ View my profile

[KHR FIC] [10069] Dynasty

posted on 20 Apr 2016 01:20 by zuizen in Fanfic

[KHR FIC] [my last 10069] Dynasty : Dear my higanbana

 

By  zuizen  


Title: Dynasty

Pairing: Byakuran x Mukuro

Rating: PG

Warning: yaoi

 

 

 

 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

แสงสีอ่อนในยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาในห้อง

บนเตียงสีขาวสะอาดมีชายหนุ่มรูปร่างผอมบางนอนหลับใหลอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา

ดวงตาต่างสีค่อยๆลืมเปิดพร้อมๆกับร่างกายเริ่มขยับอยู่ภายใต้ผ้าห่ม

มือบางเอื้อมไปหยิบคว้าเอามือถือขึ้นมาเปิดดูเวลาก่อนจะวางมันเอาไว้ที่เดิม

 

 

ทั่วทั้งห้องเงียบสงัดมีเพียงเสียงลมหายใจเบาๆสม่ำเสมอ ของคนที่นอนอยู่บนเตียง และเสียงลมจากข้างนอกเท่านั้น

 

 

สายลมอ่อนๆจากนอกหน้าต่างที่พัดเข้ามา

มักจะพัดพาเอากลิ่นหอมที่แสนจะคุ้นเคยเข้ามาภายในห้องนอนสีขาวสว่าง

 

 

‘ กลิ่นดอกกล้วยไม้สีขาว ’

 

 

กลิ่นอันคุ้นเคยนั่นทำให้ดวงตาต่างสีค่อยๆลืมเปิดขึ้นอีกครั้ง

ข้างนึงมีสีไพลินสวยงาม ส่วนอีกข้างเป็นสีแดงสด

 

 

ดวงตาที่ต้องคำสาป

 

 

เจ้าของดวงตาคู่นั้นค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มผืนหนาค่อยๆเลื่อนหลุดลงไปกองอยู่ที่เอว

เรือนผมสีไพรินยาวเฉกเช่นเดียวกับดวงตาหนึ่งข้างคลอเคลียอยู่รอบกรอบใบหน้าที่หวานเกินบุรุษเพศ

 

เขายกมือขึ้นมาปัดเส้นผมพวกนั้นออกไปให้พ้นใบหน้า ก่อนจะเคลื่อนตัวลุกออกจากเตียงไปเพราะเวลาล่วงเลยมาจวนได้เวลาออกไปดำเนินชีวิตประจำวัน

 

 

เสียงฝักบัวในห้องน้ำถูกปิดลง

ไม่นานนักร่างสูงเพรียวก็เดินออกมา

 

เขาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่มีเพียงเฉดสีเดียวในตู้เสื้อผ้า จัดแจงตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องไปโดยไม่ได้สนใจอาหารเช้า

 

ในช่วงเวลาที่ผู้คนเร่งรีบ ทุกคนต่างก็ออกจากบ้าน เพื่อเดินทางไปยังที่ทำงาน เพื่อปฏิบัติหน้าที่ของแต่ละคน

 

สองขายาวก้าวพาเขาเดินผ่านผู้คนเหล่านั้นไปจนถึงตึกสูงใจกลางเมืองซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

เขานั่งลงที่เก้าอี้ที่โต๊ะประจำของตัวเอง แล้วเริ่มจัดการกับเอกสารงานตรงหน้า

แบบที่เขาเคยทำมันอยู่ทุกวัน

 

.

 

.

 

เวลาค่อยๆเคลื่อนคล้อยผ่านไปจนกระทั่งข้างนอกไม่เหลือแสงสว่างของดวงอาทิตย์

ปากกาในมือสวยถูกวางลงเก็บที่เดิมพร้อมๆกับเอกสารที่ถูกสอดกลับเข้ากระเป๋า

แก้วกาแฟที่ยังไม่ได้ล้างถูกวางทิ้งเอาไว้ที่เดิมขณะที่คนที่ใช้มันกำลังเดินออกไป

 

เฉกเช่นทุกวันในช่วงเวลาพลบค่ำที่ผู้คนออกมาพลุกพล่าน ท่องเที่ยว และสังสรรค์ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่

จะวัยรุ่น หรือวัยไหนๆ ทุกคนต่างก็ชอบช่วงเวลานี้กันทั้งนั้น

 

แต่เจ้าของเรือนผมสีไพรินก็ไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งรอบข้างนัก เขาทำแค่เดินมุ่งหน้าตรงไปเรื่อยๆ

 

 

จนกระทั่งมาหยุดที่ร้านดอกไม้ร้านหนึ่ง

 

 

เป็นร้านดอกไม้ที่เขามักจะแวะมาเป็นประจำหลังเลิกงานเพื่อซื้อเอาดอกกล้วยไม้สีขาวติดมือกลับไปด้วยเพื่อไปใส่ในแจกันที่อยู่ข้างเตียง

 

และอีกช่อ สำหรับอีกหนึ่งแจกัน

 

เขาเปิดประตูเข้าไปในร้านพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่ริมฝีปาก พร้อมๆกับที่หญิงสาวเจ้าของร้านมองมาที่เขาก่อนเจ้าหล่อนจะเดินไปหยิบเอาช่อดอกไม้ที่เขาต้องการมาให้โดยที่เขาไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกไป

ชายหนุ่มรับมันมาถือ จ่ายเงินเรียบร้อยแล้วโค้งขอบคุณก่อนจะออกจากร้านแล้วเดินต่อไปยังสถานที่ของตนเอง

 

เมื่อกลับถึงห้อง กระเป่าถูกวางเอาไว้ที่โซฟา พร้อมๆกับเสื้อคลุมสีดำสนิท

มือเรียวเอื้อมมาคลายเนกไทด์ที่คอของตนพร้อมกับปลดกระดุมคลายความอึดอัด

 

 

ดอกไม้สีขาวถูกจัดใส่แจกันแทนที่ของเก่าที่ร่วงโรยเหี่ยวเฉา

 

เขาทิ้งตัวอันเหนื่อยล้าลงนอนที่เตียงนุ่มพร้อมๆกับดวงตาคู่สวยที่ปรือปิดลง

 

 

ชีวิตประจำวันของเขาไม่ได้มีอะไรมากมาย มันเรียบง่ายและดำเนินไปแบบนี้เหมือนวงวน

 

กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ชวนให้คิดถึงวันเวลาเก่าๆ สถานที่เก่าๆ ผู้คนเก่าๆ ที่ผ่ายเข้ามา แล้วก็ผ่านไป

 

จนตัวเขาติดอยู่ในช่วงเวลาหนึ่ง ที่เคยคิดว่าเป็นช่วงเวลาที่โปรดปราน

 

 

 

แต่มันก็เลือนหายไป

 

 

 

 

 

‘ วันเกิดของคุณงั้นเหรอ ? ’

 

‘ ก็ใช่น่ะสิ .. ฉันเองก็อยากได้ของขวัญนะ ’

 

‘ ของแบบนั้นไม่มีให้หรอกครับ... ’

 

จนกระทั่งตอนนี้ของที่ถูกซ่อนเอาไว้ในมือก็ไม่ได้ถูกหยิบยื่นให้

 

 

‘ ฉันรักเธอนะมุคุโร่คุง ’

 

‘ แต่ผมไม่ได้รักคุณครับ ’

 

แล้วคำพูดที่อยู่ในใจก็ไม่ได้พูดออกไป

 

 

ในวันที่เคยมีดอกกล้วยไม้สีขาวอยู่ในมือ แต่เพราะดอกไม้นั้นไม่ได้ถูกดูแลเอาใจใส่ ในวันหนึ่งมันก็ต้องร่วงโรยเหี่ยวเฉา

 

ดอกไม้ที่เคยมีกลิ่นหอม ซักวันก็จะหมดสิ้นซึ่งกลิ่นหอมใด

 

เหือดแห้งไป ไร้ซึ่งสีสัน

 

 

 เพราะอยู่ในมือของคนที่ไม่เคยคิดที่จะดูแล แม้ว่าดอกไม้จะส่งกลิ่นหอมหวานเพียงใด ซักวันก็ต้องหมดเรี่ยวแรงและเหี่ยวแห้งไป

 

 

 

‘ ไม่ชอบกลิ่นดอกไม้งั้นเหรอ ? ’

 

‘ กลิ่นที่เหมือนคุณผมก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหล่ะครับ ’

 

‘ เสียใจจังเลยนะ .. ทั้งๆที่ฉันชอบที่ตัวเธอมีกลิ่นของฉันแท้ๆ ’

 

และทุกการสนทนาคนคนนั้นก็พูดแบบนี้เสมอ

 

ชอบถามถึงเรื่องน่าอาย

 

ชอบถามเรื่องที่รู้ดีอยู่แก่ใจ

 

 

แต่ก็ยังบังคับให้เขาต้องตอบมันอยู่เสมอ แล้วก็เป็นคำตอบเดิมๆ

 

 

 

ทั้งๆที่รู้ดีว่าเขาจะพูดโกหก

 

 

สุดท้ายแล้วคนโกหกก็จะไม่เหลืออะไร ดังเช่นในนิทานก่อนนอนที่ทุกคนเคยฟังก่อนจมลงสู่ห้วงนิทราในวัยเด็ก

 

เขาไม่เคยเชื่อในนิทานปรัมปรา ไม่เชื่อว่ามีอะไรที่ตนเองคว้าจับเอาไว้ไม่ได้

 

ตอนนี้ดอกกล้วยไม้สีขาวที่เคยเป็นของเขา อยู่ในที่ไกลแสนไกล

 

มันเป็นที่ที่เขาไปไม่ถึง

 

 

และมันคงจะดีกว่าถ้าเขาไม่ไปแตะต้องให้ดอกไม้ต้องบอบช้ำอีก

 

 

และแล้วก็เหลือเพียงแค่เขาเพียงคนเดียวที่ต้องหยุดอยู่กับที่ และปล่อยให้วันเวลาเดินเลยผ่านตัวเองไป

 

 

แม้จะคิดว่าตัวเองจะอดทนไหวกับความรู้สึกที่พังทลาย

 

แต่สุดท้ายแล้วคนที่อ่อนแอก็เป็นตัวเขาเอง

เพราะแบบนั้นถึงได้สร้างกำแพงหนาขึ้นมาใหม่เพื่อปิดกั้นจิตใจของตนไม่ให้มันสึกกร่อนลงไป

 

และอยู่กับความเจ็บปวดซ้ำๆ โดยไม่ให้ตัวเองต้องทรมานมากกว่าเดิม 

 

จนความเจ็บปวดมันเริ่มกลายเป็นความด้านชา

 

 

 

 

 

ถ้าหากวันหนึ่งในอนาคตจะต้องพบกับเขาคนนั้นด้วยความบังเอิญ ก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นหัวใจจะเป็นยังไง

 

 

 

 

 

‘ ผมเกลียดคุณ ’

 

 

 

จนวินาทีสุดท้าย เขาก็พูดแต่คำโกหก

 

 

 

 

แต่คุณก็ยังจะถามอยู่ดีใช่ไหม คุณเบียคุรัน ...?